|
Naalala mo pa ba yung mga notebook na naka-plastic cover, tapos color coded pa. Kapag red ay sibika, kapag green naman ay matematika. Tapos kapag tinatanong tayo kung anong favorite subject, recess agad ang sagot natin, with feelings pa.
Naalala mo pa yung iyakan pa kapag nalista ka sa standing o kaya sa noisy, kasi alam mong may parusa ka kay teacher.
Naalala mo pa ba yung tuwing recess, pipila pa tayo per row sa tray, tapos pagpipilian mo yung medyo panis na puto na kahapon pa ata, tapos mga tsitirya tsaka yung nata de coco na mamawis mawis sa natunaw na lamig.
Naalala mo pa ba yung pasa-pasahang slum note o autograph. Pagandahan ng cover, pagandahan ng gimik. Kapag hindi ka napasahan, alam mo ng loser ka. Ang taas na ng tingin sayo ng mga klasmeyt mo kapag ang nilagay mong motto ay hindi “Time is gold.” o kaya “No guts, no glory.” sabay ang kadalasang makikita mo sa tanong na Describe yourself ay “Mirror please, hehe.” o kaya, “Judge me na lang.”
Naalala mo pa yung laging inaasar sa’yo yung crush mo tuwing pinapatayo ka ng teacher, aasahan mo na ang malakas at mahabang Yieeeee ng mga tao sa paligid. Tipong, natural lang ang landi nun. Hindi katulad ngayon na mahal na agad eh hindi pa tuli.
Naalala mo yung kanya-kanyang palusot kapag uwian na dahil alam mong cleaners ka. Tapos pag alam mong wala kang kawala, dun ka nalang sa taga-tapon ng basura, alam mo kasing yun ang pinakamadali kahit pa babaho kamay mo. Atlis isang hugasan lang.
Naalala mo pa yung teacher na pinatayo ka ng matagal kasi di mo nasagot yung tanong niya. Simula ng araw na yun, tinandaan mong wala siyang kwenta at first cousin siya ni Satanas, pero nung patapos na yung school year, narealized mong siya pa pala yung pinakamabait mong teacher.
Naalala mo pa yung tipong ang baho baho niyo na pag hapon kasi naghabulan kayo sa initan, pero wala kang pakialam nun kung mukha ka ng anak ng ita at amoy pulubi ka. Ang mahalaga sa’yo, kayo ang nanalo sa moro-moro.
Naalala mo pa ba nung wala kang pakialam sa itsura mo. Kahit pa may sipong tumutulo sa ilong mo, isang pahid mo lang okay na. Basta ba kumpleto yung set mo ng gelpen na may iba’t ibang kulay.
Naalala mo pa ba nung excited ka lumaki? Ano na ngayon?
Lessons on Love
Most of the people think that they have to have a special someone or be in relationship to be happy. I don’t think so. Yes, having a lovelife spices your life a bit, but you shouldn’t depend your happiness on it. If you’re trying hard to find someone for you to cope up with your loneliness, you’ll never find true love. You’ll find company, but not love.
If you’re looking for someone to be with you in times of good times and bad times, you won’t find true love. You’ll find friendship, but not love. If you’re looking for someone to have your cold nights warmed, you won’t find true love. You’ll find a fuck buddy, but not love.
The problem with some of people is they think they’re lonely because their alone. Little do they know that being lonely is different from being alone. And if they’re looking for love to take those loneliness away, they’ll never find true love. They never will.
Because the problem with us is we usually say that we don’t give a fuck, or shit we don’t even care about that, but deep inside is.. we do care. We give a lot of fuck but we don’t want to admit it.
Yes, we do hate some people. Yeah, that was a bitchy thing to do. Yeah, I hate you for saying that. Yeah fuck you for ignoring me. No, it’s not okay to me you finding a new friend. Yeah, I know you’re lying. Yeah I assumed, now I got hurt.
Bottom line is, we try to look tough. We try to look that we don’t give a fuck, we try to put a mask on. To avoid pain. Disappointments. Expectations. But the truth is our feelings are killing us inside, shouting, “Fuck you. Show me, don’t look like you don’t feel anything. You are a human, not a monster, not a robot.”
(via gutomakoparati)
No one could ever do what you do to me. Those fast beats you made my heart did. Those gasps, those times I held my breathe because of excitement— suspense, expectations, anticipation, disappointment—all of it. No one can make me feel all of that at the same time.
You’re the only one who made me expect. Well, I always expect since I’m the king of expectation and assumption but I’ve never expected like this before. You’re the only one who hurt me with just a single word. A single word, yet, like a thousand daggers that plunged into my heart. Corny and unbelievable as it seems, but it’s true.
You’re the only one who made me wait like this, even without showing any signs if you are really there. I was thinking, maybe, you were just lost and you had to find your way. I get it. I get that. I get you, well not always. But I’m trying.
You’re the only one who made me confused like that. I don’t know if you’re talking literally or sarcastic, or if you’re into something. I don’t know. Girls, they’re so confusing. But you? You’re not a girl. You’re a lady. And ladies are chaotic when it comes to senses. I so get that right now.
No one could ever do what you do to me. Casting me a spell I don’t want, yet I can’t get out. You make me expect and not expect at the same time.
Lakad, sige lakad lang.
Tumatagaktak, namumuo at tumutulo ang pawis. Nakakapagod pa la pag paulit-ulit. Parang kanina ko pa ginagawa to. Isang hakbang, dalawang hakbang, tatlo. Ewan ko namis-count na ako. Sumasakit, kumikirot, nangangawit. Binti kong kanina pa gumagalaw ay tunay naman kaysakit.Lakad, sige lakad lang.
Ultimo likod ko, nagrereklamo. Paningin ko’y lumalabo. Hay, sadyang kayhirap pag ganito, naglalakad ka paroo’t parito. Mas masarap sana kung may kasama, hindi yung ganito para kang mulala.Lakad, sige lakad lang.
Ang malaking tanong na nasa isip ko, bakit ko nga ba ginagawa ito? Kanina pa ako lakad ng lakad, daan nama’y walang patutunguhan. Ang malaking tanong na nasa isip ko, saan nga ba ako tutungo? Dyaskeng buhay to. Nakakalito.
I’m not asking you to say those three words to me constantly. I’m not asking you to put it on your every texts to me. I’m not asking you to say it before we say good night and sleep. I’m not asking you to say it to me when you wake up in the morning. I’m not asking you to say it to me constantly ‘cause I know, in my heart it won’t be enough.
I’d rather feel it rather hear it. I’d rather see it’s proof than read it on text or letter. I’d rather see the sincerity than basically have us mandated to tell it to each other everytime. It’s not always about it. Although, I love saying it to you.
Besides, there are a lot more of three-word phrases to tell me. You can tell me, I need you or You are cute or I have food. Kidding. I’m not being a love-grinch. But, all I’m saying is, there is a lot more to love than words. A whole lot more.
Why do we have to be gone for them to realize that we’re even there? Why do we have to be lost for them to find us? Why do we have to be dead for them to love us?
Most of us are taken for granted, and everyday as we cope up with the misery of being walked past by the person who we look up the most, the most important person to us and there we are.. feeling like a big shit that no one even bothered to give us a look. It pains us. It hurts like hell, that sometimes we wished we are in hell. Atleast, there would be a reason on why we are feeling that way.
Most of us tried to speak up, to let the people know that we are there. That we exist. Too bad, people are too busy to listen.. or some just don’t care. And then.. we just get tired. And just like words, we fade.
People just start to know our worth, when we’re gone. Too bad. Because we can’t come back. Even if we wanted. Death is such a tricky thing.
Akala ng karamihan, ang pinaka-matibay na armas ay ang panulat. Pero ang totoong tumuturok at bumabaon sa bawat puso ng mga tao ay ang mismong salitang inilalabas nito.
Daig pa ng bala ng baril ang bawat pagputok ng mga salitang pinapakawalan, dahil ang bala, natatanggal sa katawan ng isang operahan lang, pero ang mga salitang bumabaon ay nagtatagal ng araw, linggo at minsan ay taon pa nga bago mawala. Malalim ang peklat na iniiwan nito ano pa nga’t tuwing hahawakan natin ay nasasaktan pa din tayo.
Daig pa ng kutsilyong sinaksak sa atin, dahil mabawasan man tayo ng dugo, ay mapapalitan pa rin ito. Pero ang mga tiwala, pagmamahal, at kasiyahang nawawala dahil sa nagagawa ng salita, ay napakahirap hanapin sa kahit saang hospital ka maghanap. Kung makahanap ka man, alam mong hindi ito katulad ng dati. Iba pa din ang totoo kaysa sa pinilit lang.
Daig pa ang lasong maaring dumaloy sa katawan natin. Dahil ang mga salita, isa lang ang pinupuntirya. Puso. Direkta kung umatake, onti-onting pinahihina hanggang ang buong katawan ang sumuko na.
Minsan, doble ang impake ng mga salita sa atin kapag nanggaling ito sa taong pinaka-importante sa’tin.
Hindi lang nakakasakit ang salita, minsan nakamamatay din ito.
Kadalasan, pagkatapos ng isang matinding relasyon nahihirapan ang karamihan sa atin maka-move on. Ang ilan inaabot ng linggo, ang ilan buwan, yung iba.. taon pa nga.
Bakit? Pumapasok ang numero unong problema dito, Mahal pa nila. Pero kung iisipin mo, minsan hindi naman na talaga nila mahal yung tao. Hinahanap lang nila yung pakiramdam ulit nung kasama pa nila yung taong yun. Hindi nila namimiss yung tao, namimiss nila yung alaala kasama sila.
Minsan, nakakaramdam ng onting kirot pag naririnig yung dating kanta nila, o pag napapadaan sa dating palaging kinakainan, o pag narereplay ang paboritong pelikulang sabay nila pinanood nung anniversary nila. Maaring may natitirang feelings, pero hindi ibig sabihin noon ay mahal mo pa din yung tao. Mahal mo yung alaalang nandun siya, at yun ang hinahanap mo.
Blurting out what we feel. The most difficult thing to do. One reason why is that it’s hard to explain. There are just feelings and emotions that is so hard to put in words. Sometimes, we have a thousand words in our mind but we only get hundreds out. Our mind can be complicated sometimes.
Do you know that feeling when you just want to shout what you feel but you’re afraid no one will hear you anyway? So instead, we just keep it inside. Do you get the feeling that whenever you want to speak for yourself, no one would even understand you? So instead, we just shut the hell up.
I don’t blame discreet people, people who prefer sitting alone every lunch time, people writing on their blogs instead of crying on someone’s shoulders. People and complicated feelings are just not a good combination.
Nakakapikon yung mga taong parang basura kung tratuhin yung nararamdaman natin. Parang pagkatapos tayo pakinabangan basta-basta n lang tayo tinatabla. Tipong wala ng pansinan pagkatapos ng pabor. Tapos pagkatapos ng matagal na panahon, pag nagka-usap ulit akala mo walang nangyari.
Nakakapikon yung mga taong tingin satin tindahan lang. Pinunpuntahan lang tayo pag may kailangan satin, Mabuti pa yung tindahan, binabayaran. Eh tayo, hindi na nga binabayaran, sinusuklian pa natin sila. Mabango lang tayo sa pang-amoy nila pag may ipapagawa o may gustong hilingin, pagkatapos non, akala mo walang nangyari. Kahit man lang sana thank you, ikalulugod natin, pero parang pakiramdam natin natatraydor tayo.. ng sarili natin.
Ang pinakamasaklap sa’tin, alam na nating ginagago na tayo sige pa rin. Alam na nating ganon ang ginagawa satin pero hindi natin magawa-gawang umayaw. Tumanggi. Magalit. Ilabas yung gustong ilabas. Parang sarili na natin ang tumatraydor satin. Ilang beses man natin sabihin sa sarili nating, “Tama na to, masyado na kong nagpapakatanga.” Hindi pa din natin mapigilan dahil ganun eh.. importante sila sa atin. Ang panget, hindi mutual ang feelings.
Unwanted feelings:
- Hindi ka mahal ng mahal mo.
- May gusto/Mahal mo ang kaibigan pero natatakot kang sabihin.
- Malungkot ka, pero kailangan mong itago dahil ayaw mong tanungin ka nila.
- May putok yung katabi mo sa jeep. Nagbakasyon pa sa ilong mo yung amoy.
- Nagpipigil ka ng ubo sa loob ng room dahil tahimik, baka biglang pumutok makabaril ka.
- Nasa bus ka, ihing-ihi ka na. 2 hours pa bago ang stop over.
- Kasama mo yung mahal mo, gusto mong umutot pero di mo magawa.
- Tumutulo yung sipon mo habang umiinom ng mainit na sabaw.
- Pagkagupit mo ng kuko natuklap kasama ng buong kuko.
- Pagkasinga mo wala ka palang tissue.
- Nasa pila ka ng jeep, tapos nung ikaw na yung nasa unahan, puno na.
- Out of stock o kaya unavailable yung inorder mo.
- Pagkagising mo may malaki kang pigsa sa mukha.
- Exams, tapos wala kang ballpen.
- Nagaayaan ang tropa ng gala sa harap mo, pero hindi ka niyayaya.
- Gutom na gutom ka, pero wala kang pera.
- Kapag naglalakad ang tropa, lagi kang nasa huli, o una.. walang kasabay.
- Ikaw na pala ang magrereport, hindi mo pa alam.
- Hindi ka pinapansin ng kaibigan mo bigla, ang masaklap hindi mo alam ang dahilan.
- Mahal mo, Mahal niya siya.
- Mahal mo, mahal ka. Hindi rin naman pwede.
- Excited na excited ka mag-tumblr, pagka online mo wala namang bago.
- May isa kang ta: Anon hate pa.
- Nag-ta back ka sa mga nagaanswer privately sayo, tapos nung ka-ta mo ng yung gusto mong ka-ta na nagti-ta back whoa there ka na.
- Close kayo ngayon, bukas di na kayo magkakilala.
- Akala mo siya na. Hindi pa pala, False alarm.
- Yung may nagdadrama sayo, tapos pag ikaw nagsalita wala naman siyang pakialam.
- Sarap na sarap ka sa panonood. Biglang nagbrownout.
- Patapos na yung pelikulang pinapanood mo sa dvd, biglang tumatalon pala yung bala.
- Binabasa mo to, at napagtanto mong nagsayang ka lang ng oras.
Aminin mo, blog mo yan. Pero hindi mo pa din mai-sulat ang gusto mong i-sulat.
Marami mang nagsasabing, “Blog ko to. Ilalagay ko lahat ng gusto kong ilagay dito”. o kaya naman, “Walang pakialamanan, sarili kong opinyon to, pagmamayari ko tong blog eh.” May mga pagkakataong pa ding, nakapa-type na tayo sa text post tapos ay buburahin dahil napag-isipang hindi magandang ideya yun.Eh bakit nga kaya?
Takot? Takot na husgahan tayo ng tao? Hindi ko din masisisi ang mga taong mahilig mag-tago dito. Alam mo na yun. Alam kasi naman na nating, hindi mawawala ang mga taong magja-judge. Irregardless of the reason, may mga tao talagang sa kapintasan lang tumitingin at hindi sa tamang rason. Ang ilan, natatakot maglabas ng saloobin, dahil alam nilang pag merong kumontra doon, lalo pa’t sikat, kukuyugin sila ng mga fans non.
Hiya? Ang iba, nahihiya dahil alam din nilang walang papansin, na walang pakialam ang mga tao. Na wala din namang makikinig. Na wala ding dadamay. Na walang makakaramdam ng nakakaramdam niya. Ang May mga ilang malalakas ang loob na nagagawa nila, pero pag tumatagal ay tinatamad na din sila.
Tamad? Ang ilan, dahil nga sa dami ng mga kupal na makikitid ang utak, tinatamad na sila mag-salita. Tamad na din kasi silang magpaliwanag kapag hinusgahan sila. Alam nilang, isa lang ang kakapuntahan nun. Na kahit anong sabihin niya, siya pa din ang mali, at masama pa din ang tingin sa kanya.
Kaya nga tayo nagpunta dito, para mag-labas ng saloobin. Pero dahil lahat na ata ng klase ng tao nandito na, may posibilidad na hindi magkasundo ang mga ideya. May mga papayag man, pero hindi din mawawala ang mga kokontra.
Kaya ang ilan, nag-aanon blog na. Alam nilang mas malaya ka, pag hindi alam kung sino ang nasa likod ng maskarang ginagamit nila.
Minsan, sa mga ganitong oras tayo nagmumuni-muni. Sa mga ganitong oras natin napapagtanto lahat-lahat ng mga bagay na ginawa natin. Kumbaga, parang teleserye, tapos ni-rewind lahat. Ngayon natin narerealize na mukhang pala tayong tanga sa ginawa natin, o kaya dapat ginawa natin yung gusto natin gawin, o kaya naman natatawa na lang sa mga nagdaang pangyayari.
Sa ganitong oras din natin naalala lahat ng mga bagay na pilit natin kinakalimutan. Yung mga taong pilit nating inaalis sa isip natin, ngayon lahat nagsisipasok. Alam kasi nilang hindi na tayo busy, kaya may pagkakataon na para guluhin yung utak natin. Napakasaklap. Yung iba, napapangiti na lang tayo pag naalala natin. Yung iba.. sadyang nakaka-lungkot.
Sa ganitong oras natin namimiss ang lahat. Yung mga kaibigang kasama natin dati. Yung mga ginagawa natin dati na hindi na natin magawa ngayon. Yung paborito nating kantang nabura sa playlist natin. Yung mga cartoons na hindi na pinapalabas sa tv ngayon. Yung taong dating nakakapagpasaya sa atin. Yung masayang nararamdaman natin.
Sa ganitong oras, nagiimagine tayo. Nangangarap. Gumagawa ng sariling eksena sa utak. Ke magkakatuluyan ng number one crush, makatagpo ang iniidolong tao, makain ang matagal ng inaasam na pagkain, maging sikat, maging pogi o maganda, o simple maging masaya lang.
Napapansin niyo, nagiging madrama ang mga tao pag ganitong oras. Wala na kasi silang ibang iniisip. Lumuluwag yung utak nila kaya nagkakaroon ng espasyo para makapag-isip isip. Makapag-imagine. Maka-miss. Malungkot. Sumaya.
- Sa Mga maiingay na nanay na ginagawang hobby ang pagbubunganga ng walang rason.
- Sa Mga terror na prof na parang kapatid ni Hitler sa pagpa-exam.
- Sa Mga driver na sugapa sa pasahero na halos gawin ng San Marino Corned tuna sa loob ng jeep.
- Sa Mga katabi sa jeep na halos sila na ang mag-reply sa katext mo, dahil nakatingin sa tinetext mo.
- Sa Mga kaibigang nagpapakita at nagpaparamdam lang pag may kailangan.
- Sa Mga tsismosang kapitbahay na wala ng ibang alam kundi pagpiyestahan ang buhay niyo
- Sa Mga kaklaseng magaling mangopya tuwing exam pero wala namang naitutulong sayo.
- Sa Mga taong tine-treasure mo pero binabasura ka lang.
- Sa Mga pahambog na hindi daw ganito, pero kitang-kita sa kilos niyang ganun siya.
- Sa Mga pasikat na wala ng ginawa kundi magpamukhang mabango sa paningin ng iba.
- Sa Mga taong akala mo kung sinong anghel pag nakaharap sayo, pero bina-backstab ka na pala.
- Sa Mga tsismosang kapitbahay na wala ng ibang alam kundi pagpiyestahan ang buhay niyo.
- Sa Mga taong minamaliit ka at walang bilib sayo.
- Sa Mga kunyaring kaibigan lang, pero panandalian lang pala.
- Sa Mga taong nanghuhusga kahit hindi ka pa gaanong kilala.
- Sa mga taong akala mo pini-m ka, GM pala yung sinend sayo.
- Sa mga taong tatlong libong dekada bago mag-reply sa texts mo.
- Sa mga taong patuloy na nangagago sayo, pero wala kang magawa dahil importante sila sayo.
- Sa mga artistang ang oa umacting.
- Sa mga singer na sintunado.
- Sa mga taong sawsaw sa away na hindi naman alam.
- Sa mga taong feeling.
- Sa mga taong kunyaring magaling.
- Sa mga taong manggagamit.
- Sa mga taong madaya.
